GİT ARTIK HÜZÜN !!!

Kalbim acıyor. Ara ara yokluyor benliğimi. Çoğu zaman deliliğe vursamda kendimi , hiç aklımdan çıkmayan gönül yaralarım var benim.Ve tüm bu kanayan yaralara rağmen, beni hayata bağlayan sorumluluklarım var. Yaşama nedenlerim belkide.

Bahar geldi. Benim bu aylarda kalbimin yerinden çıkacak gibi atması , hatta sahte aşk kıpırtılarıyla heyecanlanması , yüzümdeki gülücüğün hiç kesintisiz olması lazımdı. Yani eskiden her bahar böyle olurdu. Ama galiba bu sene henüz bahar gelmedi bana. İçimdeki sahte keyif ve neşe yüzüme de aynı sahtelikte bir gülümsemeyle yansıyor. Aynada kendimi tanıyamıyorum. Hayat dolu HAYAT’ı benden aldılar. Kolum kanadım halen kırık. Tam toparlanmam lazım artık , toparlanıcam , her şey eskisinden daha sorunsuz ve güzel olacak derken karşıma çıkan ve bana yaşadıklarımı tekrar tekrar hatırlatan olaylardan bıktım artık.

Bazen size de olur mu bilmiyorum ama , şarkıda da dediği gibi ‘’çekip gidesim var artık yalan dünyadan ‘’ . Burada kastettiğim ölüm falan değil . Ölümü düşünmek için daha çok gencim . Ama beni kimsenin tanımadığı biryere , hayatımdaki kimseye haber vermeden gitmek gibi abuk düşünceler aklımdan geçmiyor değil. Yorgunum. Bu yorgunluğu da ne zaman üzerimde atacağım bilemiyorum.

Ben hep insanları incitmemek için büyük çaba sarfeden , uyumlu ve sevgi dolu bir tiptim. Ama bu aralar hırçınım abiii. Sağa sola saldırıyorum. Kendimden daraldım. Bir türlü anlatamadığım , hatta belki kendimin bile anlayamadığı şeyleri beceriksizce yazıya dökmek iyi geliyor bana. Birilerine güvenmek istiyorum, ama kendime bile güvenim yok bu aralar . Belki de güvenmek değil, sığınmak istiyorum. Ama yaralarımın tekrar tekrar kanatılmasından korkuyorum. Ben tekrar ve tekrar aşık olmak ve bu aşkı doyasıya yaşamak istiyorum. Ama bunu sadece istemek yetmiyor bunu başarabilecek gücü bulamıyorum kendimde ve susuyorum. Susuyorum , çünkü her söylediğim hata benim L